INFORMACJA



Zapraszam was do siebie na Facebooku :)

NOWE OPOWIADANIE, ZAPRASZAM :)

niedziela, 2 września 2012

Rozdział 20: Błyskawica cierpienia


Voldemort przyłożył różdżkę do skóry Dracona.
Chłopakiem od dłuższej chwili władał strach, ale teraz to uczucie zbladło w obliczu pulsującego w żyłach bólu. Miał wrażenie, że jego rękę liżą płomienie ognia i kaleczą sople lodu. Zaciskał usta i powieki, aby nie wylały się z nich oznaki słabości, przed którymi ojciec go przestrzegał. I choć łzy kotłowały się w kącikach jego oczu, a krzyk już czekał w gardle, blondyn za wszelką cenę starał się wytrzymać. Dotyk cierpienia był koszmarny, ale w końcu cofnął swe dłonie, zostawiając chłopaka klęczącego, dyszącego ciężko i oblepionego zimnym potem.
Czarny Pan spoglądał na swojego nowego sługę z cieniem złowieszczego zadowolenia. Nie można ukryć, że Draco, jak na swój młody wiek, spisał się nader dzielnie.
Gdy wdychane powietrze wygoniło z wnętrza resztki bólu, chłopak przeniósł oczy na swoją rękę. Czaszka, wypalona na jasnej skórze, wyglądała niemal jak druk na białym papierze, a wysuwający się z niej wąż lśnił szkarłatem w ciemności salonu.
- Draconie Malfoy’u, czy przysięgasz mi wierność i posłuszeństwo? - zapytał Voldemort uroczystym głosem, powodując, że nawet powietrze zdawało się wstrzymać oddech.  
Bum.
Serce blondyna jeden raz uderzyło głośno. Zdawał sobie sprawę, że od tej ostatecznej odpowiedzi zależy wszystko. Albo przypieczętuje słowami swoją służbę, albo padnie ugodzony zaklęciem – czy to z ręki Czarnego Pana, czy też z ojca.
Bum.
Strach napędził go  mobilizacją na potwierdzenie pytania, ale wtem jakiś obraz przeciął jego kształtujące się myśli. Przed oczami ujrzał ulepioną z wyobraźni Hermionę. Jej twarz przykrywał smutek, a oczy mieniły się rozczarowaniem.
- Jak mogłeś? – wyszeptała z nutą wyrzutu i rozpłynęła się w splot związanych z nią wspomnień.
Bum.
Draco zamrugał, rozganiając obrazy z głowy i skupiając się na chwili obecnej. Jego milczenie trwało zaledwie kilka sekund, ale wystarczyło, aby wzbudzić podejrzenia. W czerwonych oczach Czarnego Pana pojawiło się zaintrygowanie.
- Tak, panie - odparł pośpiesznie chłopak, starając się nie ukazać drżenia w głosie. - Przysięgam.
- Ale cóż ma znaczyć twoje wahanie? Czyżbyś nie był pewny swojej decyzji? - zapytał czarnoksiężnik z kpiącym uśmiechem na szkaradnych ustach. W dali rozległo się zirytowane westchnienie Lucjusza i ciche jęknięcie Narcyzy.
- Jestem pewny - odparł Draco najbardziej przekonującym tonem, na jaki było go stać, ale Czarny Pan pokręcił głową. Zdawał się bardziej rozbawiony, niż zły.
- Zobaczmy, co siedzi w twojej głowie, chłopcze… - Mocnym ruchem chwycił  nieszczęśnika za nadgarstek  i spojrzał mu głęboko w szare oczy. Chłopak rozpaczliwie próbował wznieść bariery ochronne dla swojego umysłu, lecz były zbyt słabe, Voldemort bez problemu je rozkruszył, znajdując dostęp do skrywanych uczuć Dracona.
Szkolna biblioteka. Hermiona stoi przy jednym z regałów i rozmawia z Draco. Na ich twarzach gości uśmiech..
Pięknie ozdobiona Wielka Sala, rozgrzewana muzyką. Hermiona i Draco prowadzą wspólny taniec, wpatrując się w swoje oczy…
Dziedziniec pod okryciem nocy. Blondyn przyciąga do siebie brązowowłosą i całuje ją z czułością…
Pusty pociąg. Uścisk na pożegnanie dwóch osób…
Brązowowłosa dziewczyna z uśmiechem na ustach. Cały czas ona, rozświetlona blaskiem…
Kiedy Voldemort opuścił głowę chłopaka, ten upadł bezradnie na podłogę, a z gardła wydarł się mu krzyk protestu. Jego zaczerwieniona twarz wyrażała oszołomienie i lęk.  
Wiedział, że właśnie wzniecił płomienie, zwiastujące niechybny pożar. Wiedział, że wszystko zawalił. Wiedział, że sprowadził zgubę na Hermionę.
W myślach tłukły mu się dźwięki przekleństw, którymi miał ochotę wystrzelać cały świat.
W salonie zapadła głucha cisza. Lucjusz zaciskał usta, a Czarny Pan patrzył na chłopaka ze złowrogim uśmiechem.
- Kim jest ta dziewczyna? – zapytał niemal spokojnie. W spojrzeniu Dracona pojawił się upór.  
- To tylko koleżanka - rzekł dziwnie ochrypłym głosem. Czuł tak wielką troskę o Hermionę, że był teraz gotowy zginąć za jej bezpieczeństwo.  
- Nie wydaje mi się. Mów! - rozkazał czarnoksiężnik, a jakaś niewidzialna siła zacisnęła się na gardle chłopaka i nakazała mu wyznać prawdę.  
- Nazywa się Hermiona Granger - wyjaśnił, podnosząc się z podłogi na nogach z waty. Narcyza przykryła dłonią usta w wyrazie zdziwienia, a Lucjusz zmarszczył gniewnie brwi.
- Przecież zabroniłem ci się z nią spotykać! - zagrzmiał, podchodząc bliżej i łapiąc syna za ramię. Jego oczy błyszczały jadem - zwiastunem tracenia panowania nad sobą. Nic dziwnego. Jego dziedzic właśnie złamał zakaz, oszukał Czarnego Pana i ośmieszył ich rodzinę. - Jesteś takim głupcem…
- Czy panna Granger to ta przyjaciółka Harry’ego Pottera? – spytał zaintrygowany Voldemort, zwracając się bardziej do starszego Malfoy’a.
- Tak, panie, a w dodatku jest córką mugoli! Przeklęta szlama! Zatruwa życie mojego syna!
- Ojcze, to była tylko zabawa, ja jej nie… - starał się złagodzić sprawę Draco, ale Czarny Pan przerwał mu machnięciem ręki. Nastała krótka cisza, w której blondyn czuł wielką trwogę. Gdy czerwone ślepia czarnoksiężnika spoczęły na nim ponownie, zadrżał.
- Draconie, szczęśliwie się składa, że jesteś dla mnie przydatną osobą. Czynią cię nią twoja odwaga, znajomość zaklęć i możliwość szpiegostwa w Hogwarcie. Myślę, że byłbyś świetnym śmierciożercą. Ale – uniósł blady palec. - Musisz pozbyć się tej szlamy, bo tylko ona powstrzymuje cię od stania się moim prawdziwym sługą.
- Dobrze, nigdy już na nią nie spojrzę - zapewnił szybko chłopak. Te słowa kaleczyły jego serce, ale teraz nie było nic ważniejszego, prócz bezpieczeństwa Hermiony.  
- To nie wystarczy. Musisz dokonać czegoś, co będzie przełomem w twoim życiu i skieruje cię na właściwą drogę - okrutny uśmiech zagościł na twarzy Voldemorta. - Musisz ją zabić.
Błyskawica. Oślepiająca błyskawica zaskoczenia, cierpienia i frustracji. Błyskawica, która boleśnie przecięła serce Dracona. Nie mógł uwierzyć w usłyszane zdanie, chciał je zwymiotować uszami i nigdy do niego nie wracać.
Zabić? Zgasić płomień życia w jej pięknych oczach? Pozbawić oddechu? Zatrzymać słodkie bicie serca? Bezwzględnie oddać ją w ręce śmierci?
 - Co takiego? - wyjąkał zawładnięty szokiem blondyn. 
- Musisz ją zabić. Tylko wtedy udowodnisz swoją wierność i ocalisz życie twoje oraz…twej matki - czarnoksiężnik spojrzał na wystraszoną Narcyzę, obierając nową, straszliwszą taktykę. - Chyba nie chcesz, bym zgładził twoją rodzicielkę?
Oczy chłopaka rozszerzyły się w niedowierzaniu, poczuł falę zagubienia. Lucjusz nie wykonał żadnego gestu protestu, pozwalając żonie stać na krawędzi niepewności.
- Nie…Błagam, ulituj się nad nimi obydwiema. Jeśli chcesz śmierci, panie, to niech będzie to moja! - błagał Draco ze łzami w oczach, klękając i chwytając się rozpaczliwie skraju szaty Czarnego Pana, który wyśmiał jego rozpacz.  
- Masz czas do początku wiosny. Któraś z nich zginie, ty powiesz mi która. Zdecyduj mądrze, chłopczeee…! - jego ciało zaczęło zamieniać się w ciemny dym. Blondyn chciał go jeszcze złapać i prosić do utraty sił, ale po chwili Voldemort rozpłynął się zupełnie, znikając gdzieś w ciemności.
Teraz Draco słyszał tylko swój przesycony bólem oddech. Wciąż był na kolanach, spoglądał tępo na podłogę, zaciskał dłonie w bezsilności.
- Przyniosłeś mi wstyd - syknął Lucjusz i niespodziewanie kopnął syna w brzuch. Ten nawet nie jęknął. Potulnie przyjął kolejne ciosy, turlając się po dywanie jak szmaciana lalka. W dali słychać było krzyki Narcyzy.
Dziwne, uderzenia ojca nie bolały, choć zostawiały za sobą siniaki i rany. A może chłopak nic już nie czuł? Wszystkie uczucia odeszły wraz z postanowieniem Voledmorta?
- Dość! - kobieta powstrzymała Lucjusza przed kolejnym kopnięciem, chwytając go za nadgarstki. W jej spojrzeniu kryło się błaganie. – Przestań, dałeś mu już nauczkę…
- Masz zabić tę szlamę, Draconie. Inaczej ja sam ją dopadnę! - krzyknął ze złością mężczyzna, wyrwał się z uścisku żony i odszedł szybkim krokiem z pomieszczenia.
Chłopak odetchnął niepewnie zaczął się podnosić z ziemi. Dawno już nie doznawał fizycznej agresji ojca…Narcyza uklękła przy nim, odgarniając mu spocone kosmyki z twarzy.
- Bardzo boli? - spytała troskliwie. Draco pokręcił beznamiętnie głową i wstał, nadal nie czując nic, prócz pustki. Mama coś za nim jeszcze wołała, ale on był głuchy na wszystkie odgłosy świata. Z ponurą miną wrócił do pokoju i wtedy pozwolił sobie na łzy, które już tak długo prosiły się o wyjście spod powiek. Srebrne stróżki płynęły po jego policzkach, a ciało drgało w rytmie szlochu.
Skazał Hermionę na śmierć…Jest mordercą…To wszystko jego wina!
Przez rozpacz zaczęła przedzierać się złość. Chwycił porcelanową zastawę, leżącą na komodzie i cisnął nią o podłogę. Trzask rozbijających się naczyń dał mu jakaś satysfakcję. Wiedziony dziwnym szałem, strącił z parapetu doniczki z kwiatkami, potem rozdarł rękami jedwabną zasłonę, a na końcu chwycił stojącą w rogu lampę i uderzył nią w okno. Uśmiechnął się obłąkańczo, słysząc uderzające o ziemię kawałeczki szkła. Ponownie uniósł lampę, ale wtem poczuł, że brak mu sił. Ciało odmówiło mu posłuszeństwa, więc z głuchym trzaskiem upuścił trzymaną rzecz, a potem sam osunął się na podłogę. Usłyszał melodyjny krzyk dziewczyny, a potem zabrała go ciemność.
 
 
Hermiona rozchyliła powieki, zbudzona przez irracjonalny niepokój, który wywołał w niej sen. Widziała w nim Dracona. Krzyczał. Płakał. Cierpiał. A ona nie wiedziała, jak mu pomóc.
Zmarszczyła brwi, przeczesując dla uspokojenia się włosy. Nie powinna wierzyć w sny. Tylko Harry’emu mogły coś mówić, jej były nic nieznaczące, jednak…nie potrafiła zapomnieć zbolałego wyrazu twarzy chłopaka.
- Hermiono, chyba Mikołaj przyniósł nam prezenty! - usłyszała z dołu wołanie mamy. Na usta dziewczyny wpłynął uśmiech, a ona skierowała się do salonu, gdzie pod przystrojoną choinką leżały kolorowe pakunki. Rodzice czekali na nią, aby we trójkę rozpocząć otwieranie podarków.  
- No to do roboty – mruknęła wesoło Hermiona i razem z nimi zabrała się za rozpakowywanie prezentów. Wszystkie, które dziewczyna dostała, były wspaniałe, ale najbardziej spodobał jej się ten od Dracona. Ponieważ sama posłała mu paczkę, skrycie liczyła, że on też jej coś wyśle, a jej nadzieje właśnie się spełniły.  
Pudełko skrywało piękną bransoletkę. Miała srebrny łańcuszek i kamień, wysadzany bursztynem. Szybko wsunęła ją na nadgarstek i stwierdziła, że idealnie na niej leży. Od dziś będzie to nieodłączny element jej ubrania.
- Jaka ładna…Od kogo? - zapytała zaciekawiona mama. Dziewczyna nieco się zmieszała, lecz stwierdziła, że nie powinna się tego wstydzić.
- Od kolegi…Nazywa się Draco.
- Draco? - zdziwił się tata, marszcząc brwi w celu przeszukania pamięci. - Czy to nie ten chłopak, z którym się kiedyś przyjaźniłaś?
- Tak, to ten – policzki dziewczyny poróżowiały.
- Ale…mówiłaś, że już się nie lubicie.
- Cóż, świat się zmienia - Hermiona wyszczerzyła zęby w uśmiechu, spoglądając na błyszczącą w świetle porannego słońca bransoletkę i szeptając w myślach gorące podziękowanie.
Tak nieświadoma…
 
Witam wszystkich serdecznie :) Wybaczcie, że dodałam notkę z kilkudniowym opóźnieniem i że trochę ostatnio jestem nieobecna w świecie blogowym. Powodem jest gra z dzieciństwa(simsy), do której powróciłam i gram na okrągło, więc to tłumaczy moje zaniedbanie... ;)
Rozdział wyszedł całkiem długi, zaczynają się poważne kłopoty, mam nadzieję, że Wam się podoba. W związku z kończącymi się wakacjami i kończącym się czasem wolnym(ubolewam nad tym, Wy pewnie też) postawiam wnieść kilka zasad, więc uprzejmie proszę o jeszcze chwilę uwagi.
1.      Rozdziały będą się odtąd pojawiały w okolicach weekednu co dwa tygodnie. Może być od tego postanowienia jakieś ustępstwo, bo wszystko zależy od mojej weny i zadań domowych.
2.      Proszę o podpisywanie się pod koniec komentarza nickiem, imieniem, skrótem – cokolwiek, żebym mogła Was rozróżnić.
3.      Anuluję listę osób powiadamianych i zaczynam od nowa, bo zrobiło się zamieszanie. Jedni chcą być powiadamiani, a potem nie wchodzą, albo proszą o powiadamianie, a nigdy nie widziałam ich na moim blogu. Sama już nie wiem, kogo informować, więc teraz proszę się poważnie zastanowić,  zanim się tam wpiszecie, bo to oznacza, że chcecie zostać na dłużej na moim blogu. Okej? Tylko wtedy, gdy jesteście pewni, że będziecie czytać mojego bloga. Bądźcie odpowiedzialni.
4. Wasze opowiadania w czasie roku szkolnego mogę przeczytać z poślizgiem. W weekend postaram się jednak je nadrobić :)
Dzięki za zastosowanie się. Pozdrawiam i życzę siły, by wkroczyć ponownie do szkoły :)
 
 
 

61 komentarzy:

  1. Się porobiło. Myślałam, że nic nie zobaczy. A jednak, i kazał ją zabić. Według mnie więcej pożytku by z niej było gdyby została zakładniczką.
    Dlaczego bursztyn?? I co ona mu wysłała?
    Brakowało mi tylko jednej rzeczy, którą ja z pewnością sama bym napisała. Ten moment kiedy Lucjusz do niego podszedł i zaczął go kopać. Ja nie pozwoliłabym mu się do niego zbliżyć. Więcej, pokazałabym jak bardzo nienawidzi ojca. Ja użyłabym tortury.
    Oko za oko, ząb za ząb.
    Pozdrawiam i życzę wiele weny,
    PortElizabeth - Siostra Diabła
    Czekaj, to gdzie ta lista?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za opinię :)
      W sumie masz rację. Bez bicia się przyznaję -nie pomyślałam o zakładniczce. Z drugiej strony śmierć Hermiony też ma plusy - Draco nie będzie rozpraszany, psychika Harry'ego się osłabi, no i Święta Trójca straci mózg operacji ;)
      Nie wiem, dlaczego bursztyn, po prostu pierwszy przyszedł mi na myśl ;) No i uważam, że pasuje do wyglądu Miony. W następnym rozdziale dowiesz się, co on dostał od niej ;)
      Wiesz, Draco był zbyt wstrząśnięty, aby się bronić. I tak by pewnie nie wygrał, bo Lucjusz ma wprawę.
      Lista nazywa się Informowani :)

      Usuń
  2. WOW.
    Draco jednak "zdradził" Hermione oddając się woli Voldemortowi..
    Mam nadzieję , że nadal z nią będzie ..


    Też gram w Simsy , jaką masz część ja 3 xD
    Udanego roku szkolnego ;*
    Pozdrawiam
    Twoja Czytelniczka
    Jula


    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za komentarz :) Ja mam sims 2. Nawzajem :)

      Usuń
  3. No Marzycielko pokonałaś się samą.
    Wspaniały rozdział i idealny wyciskacz na niedzielne popołudnie.
    Dopiero co wzruszyła mnie elfaba a teraz jeszcze Ty.
    No jak możecie...
    Uwzięłyście się wyciskać ze mnie łzy czy co?
    Nie sądziłam że Voldek okaże się takim łotrem.
    No naprawdę az brak mi słów na niego.
    Żeby zmuszać Dracona do zabicia Hermiony... no co za drań...
    Aj czekam na ciąg dalszy i też się wpisze żebyś wiedziała że chce wiedziec o nowych notkach.
    Ale Ty masz świadomość że ja jestem wierną czytelniczką.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. p.s.
      nie pamiętam czy wspominałam o NN u mnie;)

      Usuń
    2. Dziękuję Ci bardzo, cieszę się :)
      Wspominałaś, a ja przeczytałam ;) Pozdrawiam.

      Usuń
  4. O jejku. No to przekichane. Służba Szanownemu-Panu-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wypowiadać ma swoje konsekwencje, a Malfoy ponosi jedną z najcięższych. Jestem pewna, że Draco nie zabije Miony, ale sprzeciwienie się Voldemortowi sprowadzi na nich nowe niebezpieczeństwo... Ej, tylko mi tu ich nie uśmierć, dobra? Bo wtedy ja wytrzasnę skądś różdżkę (może kupię na allegro) i się do ciebie pofatyguję xD
    A co do rozdziału to wyszedł ci cudnie! Wspaniale stworzyłaś w nim opisy uczuć głównych bohaterów. Już się nie mogę doczekać dalszego rozwoju sytuacji ^^
    Pozdrawiam ;*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No i oczywiście powiadamiaj mnie ;)

      Usuń
    2. Dziękuję prześlicznie :) Co do ich śmierci milczę jak grób.
      Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  5. Zajebiste ! :D jestem ciekawa jak Hermiona dowie się o tym i co będzie dalej! No to teraz trzeba czekać dalej.. świetne! :3
    Skava

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za zainteresowanie i miłe słowa :)

      Usuń
  6. Świetnie. Cudownie. Genialnie! Wciągnęłaś mnie swoim opowiadaniem i to bardzo. Będę z niecierpliwością czekać na nową notkę :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, bardzo mnie cieszy taka opinia ^^ Pozdrawiam.

      Usuń
  7. A więc ja się lojalnie deklaruję, że proszę o informowanie o nowych notkach ;) Rozumiem Cię doskonale co do osób, które się deklarują, a potem nie czytają opowiadanie - mnie również to irytuje, tym bardziej, że często informowanie nie trwa 5-10 minut. Mi to zajmuje średnio 30 minut, niestety ;)
    Eh, też bym sobie pograła w Simsy, tylko bym od nowa musiała je instalować... Poza tym się boję, że się wciągnę, a mam pisać, póki Wena przyszła! <3
    Ah, śliczny prezent otrzymała Hermiona od Dracona. A ona co mu podarowała, jeśli można spytać? ;D Bo w tekście szukałam tego, ale stanęło jedynie na "paczce" ;D
    świetnie opisałaś scenę z Czarnym Panem, zachowując jego podły charakter i bezwględność. Stworzyłaś świetny nastrój i klimat tamtej chwili. Ale ta wymuszona obietnica... No, nie zazdroszczę teraz Draconowi. Co on zrobi? Czy zaryzykuje życie matki? Wątpię, w końcu to rodzicielka, którą kocha. Ale życia Hermiony również zapewne ani mu śni oddawać... Dlatego też zupełnie nie mam pojęcia, co chłopak wymyśli ^ ^
    Podobał mi się bardzo tytuł rozdziału - Błyskawica Cierpienia <3
    Całuję i czekam na nowy rozdział <3
    Leszczyna ;*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że nie jestem jedyna, która zetknęła się z oszukańczymi dekleracjami ^^ Mówiąc szczerze nie cierpię informować.
      No,jak wena przyszła to faktycznie szkoda ją wypalić na graniu w Simsy. Ale kusić musi... ;)
      Dziękuję Ci ślicznie za opinię :* Co dostał Draco okaże się w kolejnym rozdziale, lecz miło mi, że tak się tym zainteresowałaś :)
      Pozdrawiam ciepło.

      Usuń
  8. Jak zwykle świetny rozdział, wszystko genialne :D Do powiadamianych się nie zapiszę, bo i tak wchodzę na twoje opowiadanie częściej niż na moje gg, e-maila lub bloga :P Ale jestem ciekawa co się stanie z Hermioną, Narcyzą i Draconem i w ogóle co się będzie dalej działo!! Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, bardzo mi miło :*
      Także Cię pozdrawiam.

      Usuń
  9. Hej:) Dawno się odzywałam... Po prostu wakacje mnie wciągnęły i nie mogłam się od nich odpędzić :D
    Biedny Drako ma bardzo trudne zadanie,. Współczuje mu;( Nigdy nie chciałabym wybierać między życiem matki,a ukochanej osoby...
    Mam nadzieję że jakoś ocalisz ich wszystkich. :)
    Pozdrawiam Anula :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nic się nie stało, rozumiem to :)
      Dziękuję za opinię :)
      Pozdrawiam.

      Usuń
  10. Blog bardzo przyjemnie się czyta ogólnie dobrze opisujesz relacje Draco- Hermiona i tak dalej .. Co do rozdziału uważam, że jest świetny niestety Draco w jakiś sposób zdradził Hermiona skazując ją na śmierć . Nie mogę się doczekać którą opcję wybierzesz .

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za zainteresowanie i miłą opinię :) Pozdrawiam.

      Usuń
  11. Ojej, nowy rozdział! Dlaczego ja go widzę dopiero teraz?
    Draco ma zabić Hermionę? No, to pojechałaś po całości. Ale rozumiem, że to może być dla niego trudne, ba, nawet bardzo, no bo w końcu musi wybierać: ukochana czy własna matka? Strasznie mu współczuję i aż mi się serce krajało, jak krzyczał, żeby zabić jego. Ty niedobra dziewczyno. :( xDD
    Właściwie nie wiem, co więcej napisać, chyba zabrakło mi słów. Czekam z niecierpliwością na nowy rozdział i już wpisałam się do "Informowanych".
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję ślicznie ;) Nie ja jestem niedobra, tylko Voldemort ;)
      Pozdrawiam ciepło.

      Usuń
  12. Pogubiłam się w czasie ;3
    Dodajesz notki co 2 tygodnie to kiedy będzie następna ;p
    Smerfetka

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W sumie nie ma reguły, dodaję w zależności od weny ;) Nowa notka powinna pojawić się pod koniec tego tygodnia :)

      Usuń
    2. Aaa , dziękuje ^.^
      Smerfetka

      Usuń
  13. Ten komentarz został usunięty przez administratora bloga.

    OdpowiedzUsuń
  14. Genialne! Piszesz niesamowicie lekko, bez większych błędów, płynnie i przyjemnie się czyta.Jedyne o co mogłabym Cię jeszcze poprosić, to więcej opisów! :) One zawsze dodają magii opowiadaniu. Uwielbiam opowiadania Potterowskie, szczególnie takie o Dramione, dlatego Twoje chętnie będę czytać. Ale jeżeli nie lubisz informować o nowych rozdziałach, to po prostu będę tu wpadać co tydzień w weekendy, bo niestety, liceum to ciężka praca i w tygodniu nie mam na to czasu :) Co do treści: Sprawy są faktycznie skomplikowane. Mam nadzieję, że Draco znajdzie jakiś sposób na obejście obietnicy złożonej Czarnemu Panu. Ale wiadomo też, że będzie martwił się o swoją matkę. Straszna rozterka, widać, że jest zrozpaczony. Przecież poprosił,aby zabić jego! Malfoy jest strasznie uroczy, dał cudowny prezent Mionie! Czekam na dalsze rozdziały i zapraszam Cię do przeczytania mojego opowiadania o losie rodziny Weasley-Potter pisanego z perspektywy Rose Weasley. www.weasley-diary.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. usnęłam przy twoim komentarzu zZzZzZzZzZzZz

      JOLA RUTOWICZ

      Usuń
    2. Dziękuję ślicznie! Miło mi, że chciałaś przeczytać całe opowiadanie ;)
      Staram się nie przesadzać z opisami. Oczywiście będę Cię informować. Pozdrawiam :)

      Usuń
  15. Kiedy nn ;p
    iskierka

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Powinna pojawić się w najbliższy weekend ;)

      Usuń
  16. Alee sie porobiło... Ale nikt nie powiedział ze bedzie łatwo... Super notka czekam na nową;);*

    OdpowiedzUsuń
  17. Marzycielka9 września 2012 19:48
    Dziękuję ślicznie! Miło mi, że chciałaś przeczytać całe opowiadanie ;)
    Staram się nie przesadzać z opisami. Oczywiście będę Cię informować. Pozdrawiam :)

    nie chce byc informowana -.-

    jj

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przepraszam, ale możesz podać swój nick? Bo przeczytałam tyle blogów, że nie mogę skojarzyć Twojego ;)

      Usuń
  18. Naprawdę mi się podobał, Mam nadzieje jednak ze to niehermiona umze ni i draco oczywiscie. Smutno by bylo...
    Po prostu moim zdaniem tragiczne zakonczenia sa monotonnne i nudne cos w stylu romeo i julia.
    Najwiekszym wyzwaniem jest jednak napisanie innego szczesliwego zakonczenia. NP. draco zabil swego ojca i powiedzial: Kurwa na reszcie!
    KONIeC lol 0_0 xd

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za opinię ;)
      Moim zdaniem zakończenie powinno zaskoczyć, nieważne, czy w pozytywny, czy negatywny sposób ;)
      Heh, nie mogłabym skończyć takimi słowami opowiadania, wybacz ;)
      Pozdrawiam.

      Usuń
  19. A pro po IlovDramione.kvwa moja nazwa

    OdpowiedzUsuń
  20. Hej, masz naprawdę świetnego bloga... zobaczyłam go jakoś 3 tygodnie temu i teraz czatuję na nowe rozdziały bo straszelnie fajny jest ♥ dodawałam już wcześniej komentarze i prosiłam cię o to żebyś na mój nr. GG wysłała wiadomość o tym że napisałaś i dodałaś nowy rozdział, ale żadna wiadomość mi nie przychodziła i się zastanawiałam co się stało jak podałam nr GG a ty mnie nie poinformowałaś o nowej notce... ale dobra nie szkodzi ;) to teraz masz mój nr GG i napisz jak się pojawi nowy rozdział 15903486 obiecuję że będę czytać ;)

    Pisz szybciutko, weny życzę ;D
    Twoja nowa czytelniczka Klaudia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, miło mi ^^ Przepraszam, że Cię nie powiadomiłam, ale mam mały choas z informowanymi, teraz postaram się już informować ;)
      Pozdrawiam.

      Usuń
  21. Witaj.
    Po pierwsze chciałam serdecznie przeprosić za to, że jeszcze nie przeczytałam wcześniej. Naprawdę mi przykro, zważywszy na to, że jestem Twoją betą. No, ale cóż. Jakoś to odkładałam, bo nowy rok szkolny, a u mnie wraz z jego nadejściem wiele się zmieniło.
    __________________

    Rozdział jest naprawdę genialny. Wow, ale się pokomplikowało. Draco ma zabić Hermionę albo matkę? Ta decyzja na pewno będzie dla niego bardzo trudna i bolesna, bo są to jedyne osoby mu drogie. Och, że też akurat napatoczyła się tam Miona. Strasznie współczuję ich związkowi, ale jednocześnie mam nadzieję, że znajdą jakieś rozwiązanie w tym dylemacie.
    Rozdział był jednym z najlepszych, akcja rozwinęła się maksymalnie, sprawiając, że podskoczyło mi serce.
    ______________

    Pozdrawiam i czekam z niecierpliwością na nowy rozdział <3!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie masz za co przepraszać. Wiadomo, że nie samymi blogami człowiek żyje ;)
      Dziękuję, bardzo dziękuję za te miłe słowa.
      Pozdrawiam :)

      Usuń
  22. Uwielbiam twojego bloga. Sama chciałam założyć podobnego,a le nie umiem pisać opowiadań. Zazdroszczę ci talentu. Już nie mogę się doczekać kolejnej notki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję ^^
      Wiesz, jeśli chcesz pisać, musisz tylko być wytrwała i ciągle ćwiczyć, a odniesiesz sukcesy.
      Pozdrawiam.

      Usuń
  23. o boze az sie poplakalam! piszesz swietnie i obytak dalej :)mam tez pytanie, znasz jakies blogi o droco i harrym? twoj i tak bede czytac bo go uwielbiam ale poprostu grarry to moj ulubiony parring :)z gury dzieki :)
    Monia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, cieszę się, że moje opowiadanie Cię wzruszyło ;)
      Niestety nie znam żadnych blogów drarry.
      Pozdrawiam.

      Usuń
  24. TO JEST GENIALNE !!!! UWIELBIAM CIĘ I TWOJEGO BLOGA <3 z niecierpliwością czekam na więcej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ojejku, nie wiem co powiedzieć. Baaardzo Ci dziękuję za te miłe słowa :*

      Usuń
  25. PIĘKNE!!!PIĘKNE!!!PIĘKNE!!!Powaliło mnie,jesteś genialna.Czekam z niecierpliwością na nn.
    Weny życzę i pozdrawiam
    Kath<3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Naprawdę bardzo mi miło, że tak uważasz. Dziękuję z całego serca :)

      Usuń
  26. A ja jestem chłopakiem. Wczoraj znalazłem Twojego bloga i tak jakoś wyszło, że w 2 godziny przeczytałem wszystko. Kurczę, zazdroszczę Ci talentu, bo ja nawet jak się za coś zabiorę, to nie chce mi się potem kończyć. A co do Rozdziału 20, kuchnia! Przecież albo Miona, albo ON I JEGO MATKA "Musisz ją zabić. Tylko wtedy udowodnisz swoją wierność i ocalisz życie twoje oraz…twej matki". Ja nie mam pomysłu co wykombinujesz, ale powodzenia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, bardzo mi miło, że zawitałeś w moich progach i że Ci się podoba.
      Postaram się nie zawieść :)

      Usuń
  27. Kiedy nn ^^
    Mikołajka xD

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam już je prawie gotowe, ale ciągle coś mi przerywa...Postaram się dodać nn w piątek :)

      Usuń
  28. popłakałam się. W momencie, w którym Czarny Pan wypowiedział te słowa... nadal płaczę... Twój blog jest świetny. Nie przestawaj!

    OdpowiedzUsuń
  29. Świetny blog. Czytam go już od dawna, ale nigdy nie mogłam się zabrać za komentarz :) Masz wielki talent i wspaniałą wyobraźnię. Wpisz mnie na listę powiadamianych. ^_^
    Kesshite~

    OdpowiedzUsuń
  30. Co?! Draco ma zabić Hermionę?! O Boże, genialny pomysł. Ale też potworny.. Najgorszy był ten kpntrast między Wigilią u Hermiony i Wigilią u Draca...
    (Nie zastanawialiście się kiedyś, co tak właściwie świętują czarodzieje w Boże Narodzenie?)

    OdpowiedzUsuń
  31. świetnie piszesz:)rozdział genialny:)

    OdpowiedzUsuń
  32. Sevi ale tak naprawdę Basia22 stycznia 2014 19:01

    Nie. Nie wierzę. Draco został Śmierciożercą??? I w dodatku ma zabić Hermionę, albo jego matka zginie? Przecież... On kocha je obie.
    Rozdział genialny. Piszesz genialnie :D
    natropiepottera.bloog.pl

    OdpowiedzUsuń

Obserwatorzy